เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2569 เว็บไซต์ราชกิจจานุเบกษา ได้ประกาศกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขเกี่ยวกับการกำหนดบุคคลใดมีสภาพความพิการที่สามารถเห็นได้โดยประจักษ์ พ.ศ. 2569 โดยให้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ถัดจากวันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป (21 มีนาคม 2569) กำหนดเกณฑ์สำหรับระบุบุคคลที่มี

ความพิการเชิงประจักษ์ ซึ่งสามารถมองเห็นสภาพความทุพพลภาพได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องใช้การวินิจฉัยทางการแพทย์ซับซ้อน เนื้อหาครอบคลุมความพิการสามประเภทหลัก ได้แก่

ความบกพร่องทางการเห็น เช่น ตาบอดทั้งสองข้าง

ความบกพร่องทางการได้ยิน หรือสื่อความหมาย

และความพิการเคลื่อนไหว เช่น การสูญเสียอวัยวะหรือสัดส่วนร่างกายที่ผิดปกติอย่างรุนแรง

นอกจากนี้ยังระบุถึง แบบฟอร์มบันทึกรายละเอียดและการรับรองสภาพความพิการเพื่อใช้เป็นหลักฐานในการออกบัตรประจำตัวคนพิการตามระเบียบใหม่อีกด้วย

 

ลักษณะความพิการที่เห็นได้โดยประจักษ์มีอะไรบ้าง
ตามประกาศกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2569 ลักษณะความพิการที่สามารถ เห็นได้โดยประจักษ์ ถูกแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก โดยมีรายละเอียดและหลักเกณฑ์ดังนี้
1. ความพิการทางการเห็น 
• ไม่มีลูกตาทั้งสองข้าง
• ลูกตาฝ่อหรือหลุดทั้งสองข้าง หรือมีพยาธิสภาพที่เห็นได้ชัดเจนว่าไม่สามารถมองเห็นได้
•เป็นสภาพความพิการที่ไม่อาจรักษาให้ดีขึ้นได้
2. ความพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย 
• ไม่มีรูหูทั้งสองข้าง
• มีพยาธิสภาพที่เห็นได้ชัดเจนว่าไม่สามารถรับรู้การได้ยินได้
• เป็นสภาพความพิการที่ไม่อาจรักษาหรือฟื้นฟูให้ดีขึ้นได้
3. ความพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย 
• แขนขาดหรือขาขาด ตั้งแต่หนึ่งข้างขึ้นไป
• นิ้วขาด โดยพิจารณาจากการขาดหายไปของนิ้วมือหรือนิ้วเท้าตั้งแต่ 2 นิ้วขึ้นไป หรือนิ้วหัวแม่มือขาด
• สภาพแคระ ซึ่งพิจารณาในบุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป โดยมีเกณฑ์ความสูงดังนี้:
                   เพศหญิง: มีความสูงน้อยกว่าหรือเท่ากับ 120 เซนติเมตร
                   เพศชาย: มีความสูงน้อยกว่าหรือเท่ากับ 130 เซนติเมตร
• มีพยาธิสภาพที่เห็นได้ชัดเจนและไม่สามารถปรับปรุงหรือฟื้นฟูสภาพให้ดีขึ้นได้